Rozdział 8

Rozdział 8

*Per. Logana*

Po zakończonym posiłku Jen zaproponowała, żebyśmy w coś zagrali.

- Co powiecie na „prawda czy wyzwanie”? – zapytała.

- Ok. To ja pójdę po butelkę. – powiedział blondyn.

Gdy wrócił zapytał:

- To kto zaczyna?

- Może Jennifer, w końcu to był jej pomysł. – odezwała się Stella.

- Ok. – sama zainteresowana wyraziła zgodę.

*Per. Jennifer*

Kręciłam pierwsza. Wypadło na Jamesa.

- Prawda czy wyzwanie?

- Prawda.

- Jaka jest rzecz, której najbardziej się boisz?

- Przerażają mnie klauni. – powiedział zawstydzony szatyn.

- Co? – spytał niedowierzając Carlos. Wszyscy zaczęli się śmiać.

- Ale dlaczego klauni? – spytała Stella.

- Kiedy miałem 5 lat oglądałem horror, gdzie występowali klauni. Do dziś to pamiętam i się ich boję.

- No stary, to już rozumiem, czemu ostatnio nie chciałeś iść do cyrku. – dodał Logan z uśmiechem.

- Wystarczy. Teraz ja kręcę.

Wypadło na Stellę.

- Prawd czy wyzwanie?

- Wyzwanie.

- W takim razie idź do kuchni, weź jedno piwo i wypij duszkiem.

- Niech będzie.

Panna Theron zrobiła to, co wskazał James. Po chwili wróciła do wszystkich lekko chwiejącym krokiem.

- I widzisz co narobiłeś? Mógłbyś mi proszę nie rozpijać dziewczyny. – powiedział Kendall oczywiście z lekkim żartem w głosie.

- Sama wybrała. – rzekł Maslow.

- Spoko chłopaki. Teraz ja kręcę. – powiedziała Stella.

Wypadło na Cat.

- Prawda czy wyzwanie.

- Wyzwanie.

- Pocałuj chłopaka siedzącego obok ciebie.

Cat wyglądała na trochę zmieszaną. Obok niej po lewej stronie był Logan, a po prawej James. Po chwili zbliżyła się do Hendersona i pocałowała go w policzek.

- Ej, nie ma tak. – oburzyli się wszyscy.

- Jak to nie? – powiedziała zdziwiona Cat. – Stella nie mówiła, że pocałunek ma być w usta.

- Ale… - zaczęłam mówić.

- Nie ma żadnego „ale”. Gramy dalej.

- Mam do ciebie małe pytanie. – powiedziała Stella kierując się w stronę Cat.

- Jakie?

- Dlaczego akurat wybrałaś naszego szanownego pana Hendersona?

- Ponieważ James jest zajęty i nawet przy takiej grze nie chciałabym narażać się Bridget. Wolę nie ryzykować. A z tego co pamiętam Logan jest wolny.

- Czy ty coś sugerujesz? – zapytałam.

- Tylko tyle, że mam dobrą pamięć i pamiętałam co mówił przy naszym pierwszym spotkaniu.

- Ok. Niech ci będzie. A teraz kręć.

Wypadło na Kendalla.

- Prawda czy wyzwanie.

- Prawda.

- Ile miałeś lat jak przestałeś spać z misiem?

- Z dumą mogę powiedzieć, że 9.

- Serio?

- Tak.

- Powiedzmy, że ci wierzę. Teraz ty. – powiedziała Cat wręczając butelkę naszemu blondynowi. Gdy zakręcił wypadło na mnie.

- Prawda czy wyzwanie?

- Prawda.

Nie spodziewałam się takiego pytania. Myślałam, że wymyśli coś bardziej „szalonego”.

- Co najbardziej cenisz sobie w ludziach?

- Zdecydowanie szczerość. A jeśli chodzi o związki to też zaufanie. Bez tego nie da się według mnie stworzyć czegoś poważnego.

- Wow, wiesz, że mam podobnie? – odezwał się James, a Bridget się chyba trochę zmieszała.

- Ok, to teraz ja. – powiedziałam.

Wypadło na Maslowa.

- Prawda czy wyzwanie?

- Tym razem poproszę wyzwanie.

- Napisz na twitterze, że uwielbiasz w deszczowe soboty oglądać telenowele miłosne dla kobiet.

- Że co proszę?! – oburzył się chłopak.

- No już. Migiem.

James zalogował się na swojego twittera i napisał:

„Gra w butelkę: uwielbiam w deszczowe soboty oglądać miłosne telenowele dla kobiet. P.S. Jak mogłaś Jen? :-)”

- I co? Było aż tak strasznie? – spytała z uśmiechem.

- Poczekaj, aż będą o tym jutro pisały wszystkie gazety w mieście. I wszystko twoja wina. – powiedział z żartem w głosie.

- Moja? – prawie dusiłam się ze śmiechu.

- A czyja? Mogłaś wymyślić coś innego.

- Mogłam, ale nie wymyśliłam. A teraz nie marudź i kręć.

Wypadło na Carlosa.

- Prawda czy wyzwanie panie Pena?

- Zaryzykujmy: wyzwanie.

- Wyjdź przed dom w samej bieliźnie i powiedz: jestem taki sexy.

- Zmieniam zdanie. Pytanie proszę! PYTANIE!

- Nie ma zmian. No już czekamy.

- Nie daruję ci tego.

Carlos nie miał wyjścia. Zrobił, co kazał szatyn. Gdy wszedł  powrotem do domu powiedział:

- Chcę o tym jak najszybciej zapomnieć.

- Spokojnie. Specjalnie dla ciebie wszystko nagraliśmy. – odezwał się Kendall.

- Ja się zemszczę. Zobaczycie.

- Teraz kręć, a mścił się będziesz na nich później. – odezwała się Cat.

Teraz butelka wskazała na Bridget.

- Pytanie czy wyzwanie?

- Ja się boję tych waszych wyzwań więc pytanie.

- To w takim razie powiedz nam, ile chłopaków miałaś przed Jamesem. – uśmiechnął się cwano Carlos.

- 3.

Graliśmy tak do późna, aż w końcu zmęczone wróciłyśmy do domu. 

***************

I jak wam się podoba? Myślę, że nie jest aż tak źle. 

Czekam na wasze komentarze. Piszcie co sądzicie. Do nn.

Rozdział 7

Przepraszam was, że mnie tyle nie było, ale wiecie jak to jest: koniec roku+poprawy=brak czasu
Więc bez przedłużania zapraszam na rozdział.

Rozdział 7

*Per. Victorii*

- Może dałabyś się zaprosić na kawę?

- Z miłą chęcią.

- A tak w ogóle sorki, że się nie przedstawiłem. Jestem Austin Wilson. – chłopak podał mi rękę.

- Victoria Norman. Miło mi. – też wyciągnęłam w jego kierunku swoją dłoń.

- Mi również.

- To co z tą kawą? – zapytałam.

- Jak chcesz możemy iść już teraz.

- Niestety nie bardzo mi pasuje. Jestem tu z koleżanką, która niezbyt zna miasto, więc sam rozumiesz.

- A kiedy znalazłabyś czas?

- W każdym innym terminie byleby nie dziś? – uśmiechnęłam się.

- A jutro może być?

- Pewnie.

- To może o 13 w tej nowo otwartej kawiarence, tu na rogu?

- Jasne.

Porozmawialiśmy jeszcze chwilę, po czym wymieniliśmy się swoimi numerami telefonów. Cat już w  Co? Jakmiędzyczasie wróciła.

- Co ci się stało? – zapytała na mój widok.

No tak, przecież mam na bluzce plamę z czekoladowego shake’a.

- To nic takiego. Mały wypadek.

- Związany z tamtym przystojniakiem, z którym rozmawiałaś? – szturchnęła mnie.

- Możliwe. – uśmiechnęłam się.

- Ok. Później cię o wszystko wypytam, ale teraz może lepiej będzie jak pójdziesz się przebrać.

- Dobry pomysł.

Jak powiedziała Cat, tak zrobiłam. Po skończonych zakupach wróciłyśmy do domu.

- No co tak długo? – Megan zapytała nas przy wejściu.

- Tak długo, bo ktoś miał mały wypadek.

- Co? Jaki wypadek? – przestraszyła się Jen.

- Spokojnie, nikomu nic się nie stało. Po prostu wpadłam na jakiegoś gościa, który wylał mi shake’a na bluzkę. Teraz jest ona niezdatna do użytku. Ale jak to się mówi: szczęście w nieszczęściu.

- Co masz na myśli? – Megan wyraźnie zainteresowała moja opowieść.

- Ten gość ma na imię Austin i jest mega przystojny. Dał mi swój numer i zaprosił mnie jutro na kawę.

- No co ty? Nie gadaj. – Cat cieszyła się moim szczęściem.

- Też się cieszę i już nie mogę się doczekać.

- Mam dla was ważną informację. – ogłosiła Jennifer.

- Jaką?

- Carlos tu dzisiaj był i zaprosił nas do n ich na ognisko na 19. Więc niedługo trzeba się zbierać bo jest 17.

- Ok. To my lecimy się pomału szykować, bo ja trochę jestem po tych zakupach zmęczona więc mi to zajmie więcej czasu. – powiedziała Cat.

- Ja też. – dopowiedziałam.

- To wy chwilę odpocznijcie i się zbierajcie.

- Ok Meg. Widzimy się później.

*Per. Jennifer*

- My też powinnyśmy się pomału szykować. – skierowałam swoje słowa do Meg.

- Zgadzam się. To ja lecę do siebie.

Kilka minut przed 19 wszystkie pojawiłyśmy się w salonie. Byłyśmy zwyczajnie ubrane. Gotowe poszłyśmy do naszych sąsiadów. Drzwi otworzył nam Logan.

- Witam piękne panie. Zapraszam w nasze skromne progi. – chłopak gestem zaprosił nas do środka.

- O cześć dziewczyny. Fajnie, że już jesteście. Chodźcie do ogrodu. – powiedział James.

- Cześć. – powiedziałam gdy już byłyśmy wśród innych. Przywitaliśmy się wszyscy i zaczęliśmy smażyć wcześniej przygotowane kiełbaski.

- Dzięki wielkie, za zaproszenie. – zaczęła mówić Cat – Jesteśmy tu nowe i nie znamy nikogo oprócz was.

- Cała przyjemność po naszej stronie. – uśmiechnął się Kendall.

- A może byście powiedziały nam coś o sobie? – zaproponował Carlos.

- W sumie, czemu nie? – odpowiedziałam i zaczęłyśmy mówić o sobie. Potem przyszła kolej na chłopaków oraz ich dziewczyny.

- Idę po musztardę do tych kiełbasek. Może któraś z naszych prześlicznych sąsiadek chciałaby mi pomóc? – zagadał Logan.

- Stary jestem pewien, że sam sobie poradzisz z jedną musztardą. – powiedział James.

- Nigdy nic nie wiadomo.

- A wiesz co, ja ci pomogę. – odezwała się ku naszemu zdziwieniu Cat.

- A widzisz? I co ty na to James?

- Dobra, ja już się nie odzywam.

*Per. Logana*

Weszliśmy do kuchni, a ja zapomniałem po co tu przyszedłem.

- I co z tą musztardą? –odezwała się Cat.

No jasne, musztarda. Ale ze mnie gapa.

- Co? A tak, już szukam.

Przeszukiwałem całą kuchnię i nie mogę niczego znaleźć.

- Może sprawdzisz w lodówce?

- A wiesz, że to całkiem dobry pomysł. – uśmiechnęła się.

- Jest i musztarda i ketchup. To co pani sobie życzy?

- Myślę, że to i to.

- Jak sobie życzysz. – znowu uśmiechnąłem się do tej dziewczyny. Przyznam, że ciągnęło mnie do niej, ale miałem już kilka dziewczyn i nie wiem czy coś z tego by wyszło.

- To co, wracamy do nich, czy będziemy tu stać i pilnować tej lodówki? – zapytała Cat.

- Ja mogę tu zostać jeśli ty zostaniesz tu ze mną. – zauważyłem, że dziewczyna się troszkę zaczerwieniła.

- No to chyba jednak sam tu popilnujesz tej lodówki, bo ja jestem głodna.

- Nie puszczę cię samej. Skoro ty idziesz to ja też.

- Tylko nie zapomnij musztardy i ketchupu. – śmiałą się ze mnie.

- Dobra, dobra. Nie zapomnę.

Wróciliśmy do ogrodu, gdzie wszyscy sobie miło rozmawiali.

- Gdzie was na tyle wcięło? – spytał jak zwykle dociekliwy James.

- Pan Henderson zapomniał, że ketchup i musztardę trzyma się w lodówce, więc chwile mu to zajęło, zanim sobie przypomniał.  – wyjaśniła Cat.

Wszyscy zaczęli się ze mnie śmiać.

- Śmiejcie się dalej, będziecie jeść te kiełbaski bez niczego.

- Dobra stary, nie złość się. – blondyn ratował sytuację.

Po zakończonym posiłku Jen zaproponowała, abyśmy w coś zagrali.

**************

Mam nadzieję, że wam się podoba. Czekam na wasze komentarze :-)

Rozdział 6

W zakładce bohaterowie pojawiła się nowa postać. Pod rozdziałem czeka na was kilka informacji.

Rozdział 6

*Per. Jennifer*
Wstałam rano. Była godzina 9:30. Miałam piękny sen. Śniło mi się, że mieszkam obok chłopków z BTR i ich dziewczyn oraz, że ich wszystkich poznałam.
Wzięłam telefon do ręki i przeglądałam swoja listę kontaktów. Widniało tam 6 nowych numerów zapisanych kolejno jako: Bridget, Carlos, James, Kendall, Logan, Stella. Czyli to nie był sen. Ja naprawdę ich poznałam! Nadal nie mogłam w to uwierzyć. Poleżałam jeszcze chwilę, aż w końcu wstałam i ogarnęłam się. Zeszłam na dół do kuchni i zrobiłam sobie śniadanie. Z miską płatków z mlekiem usiadłam w salonie przed telewizorem. Po chwili pojawiła się Cat.
- Hej. – przywitała się.
- Hej.
- Wiesz może dziewczyny już wstały?1
- Nie, jeszcze nie. A co?
- Mam prośbę do Vic. Chciałabym pojechać do centrum handlowego. Za miesiąc jest ślub mojej kuzynki, a ja nie mam w co się ubrać. Pomyślałam, że skoro Vic jest tutejsza to oprowadzi mnie po fajniejszych sklepach.
- To poczekaj chwilę. Myślę, że zaraz powinna wstać.
Po schodach właśnie zeszła Megan.
- Hej laski.
- Hej.
- Jak leci?
- Spoko. Co masz taki humor?
- No bo Vic ma urodziny 25 maja i się zastanawiam nad urządzeniem dla niej jakiegoś małego przyjęcia niespodzianki. Na pewno byłoby jej miło. Co wy na to?
- Wydaje mi się to być dobrym pomysłem. Tylko trzeba dokładnie wszystko przemyśleć i ustalić kto i co robi.
Podzieliłyśmy się obowiązkami. Ja miałam zaprosić gości, a że robimy kameralną imprezę więc max. 20 osób. Cat miała udekorować wszystko i wybrać muzykę, a Meg przypadło zajęcie się jedzeniem.
Gdy zauważyłyśmy, że nasza przyszła solenizantka schodzi po schodach błyskawiczne zmieniłyśmy temat.
- Cześć wam. O czym rozmawiacie?
- O niczym szczególnym. Tak po prostu. Wspominamy wczorajszy dzień.
- Ja nadal nie wierzę, że mieszkam obok moich idoli. – westchnęła Cat.
- Nie ty jedna, ale to prawda. Teraz są naszymi sąsiadami.
- Dobra. Koniec tego gadania. Nie wiem jak wy ale ja zgłodniałam. – powiedziała Megan.
- Ja już zjadłam śniadanie, teraz wasza kolej. – odparłam. – Smacznego.
- Dziękujemy.
Atmosfera w naszym domu była naprawdę dobra. Każda z nas była szczęśliwa, wesoła i uśmiechnięta.
*Per. Cat*
- Vic mogę mieć do ciebie prośbę?- Jasne. O co chodzi?
- Niedługo jest ślub mojej kuzynki, a jak nie mam co na siebie włożyć. Pomyślałam, że skoro znasz Los Angeles ja własną kieszeń, to weźmiesz mnie oprowadzisz po jakiś dobrych sklepach.
- Pewnie, że tak. Chętnie ci pomogę. Tylko może spytajmy Jen i Megan czy nie chcą jechać z nami.
- To ja pójdę. – skierowałam się do salonu – Dziewczyny może miałybyście ochotę wyskoczyć ze mną i Jen na zakupy?
- Ja jestem trochę zmęczona więc dziś sobie odpuszczę. – powiedziała Meg.
- A ty Jennifer?
- Ja mam dziś lenia więc zostaje w domu. Może innym razem.
- Spoko. Nie ma sprawy. – wróciłam do kuchni, w której znajdowała się Victoria
- Dziewczyny nie jadą. – Oznajmiłam.
- To w takim razie my się zbieramy i w drogę.
- Ok. To skoczę tylko po torebkę.
*Per. Jennifer*
Cat i Vic wyszły z domu i pojechały do centrum handlowego, podczas gdy my siedziałyśmy na kanapie i oglądałyśmy jakieś filmy. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi, więc poszłam otworzyć.
- Cześć. Nie przeszkadzam?
- Cześć Carlos. Nie, nie przeszkadzasz. Zapraszam do środka.
- Dzięki. – chłopak wszedł do naszego domu. – Cześć Megan.
- Cześć Carlos.
- Wpadłem z ważna misją.
- Jaką? - zapytałyśmy
- Wieczorem urządzamy ognisko i chcielibyśmy żebyście wpadły, jeśli w ogóle macie ochotę i czas.
- Z miłą chęcią przyjdziemy.
- To bądźcie o 19, ok?
- Jasne.
- To ja lecę. Pa.
- Pa.
*Per. Victorii*
Chodziłyśmy od sklepu do sklepu. Cat wybrała śliczną sukienkę, ale musiała sobie jeszcze kupić buty.
- Poczekasz tu na mnie chwilę? Muszę skoczyć do toalety. – spytała mnie przyjaciółka.
- Jasne.
- Ok. To ja zaraz wracam.
Rozglądałam się dookoła, aż moją uwagę przykuła cudna torebka w jednej z witryn sklepowych. Zaczęłam iść w tamtym kierunku, dopóki na kogoś nie wpadłam. Był to jakiś koleś, który wylał mi na bluzkę swojego shake’a czekoladowego.
- Gościu, czy ty chodzić nie umiesz?! Zobacz jak ja teraz wyglądam przez ciebie!
- Strasznie cię przepraszam. Nie zauważyłem cię. Naprawdę nie chciałem.
Spojrzałam na tego chłopaka. Był bardzo przystojny i miał powalający uśmiech.
- Spoko. Nic się nie stało. Jakoś to przeżyję. I tak w sumie nie lubiłam tej bluzki.
- Ale nie będziesz chyba chodziła z taka plamą?
- Akurat kupiłam fajny t-shirt więc zaraz pójdę się przebrać.
- Naprawdę jeszcze raz cię przepraszam.
- Dobra. Powtarzasz się. Mówiłam, że nic nie szkodzi. – uśmiechnęłam się ciepło do niego.
- Chciałbym ci to jakoś wynagrodzić?
- A jak? – zapytałam zaciekawiona.
- Może dałabyś się zaprosić na kawę?

***************

Dam w punktach to będzie bardziej czytelne.

1. Dziękuję wam za 14 komentarzy pod ostatnią notką i za 1000 wejść. Jesteście niesamowici. :-*

2. Jeśli ktoś chce być na bieżąco informowany o nowych rozdziałach niech zostawi komentarz   

w zakładce "Informowani".

3. Co do kolejnego rozdziału pojawi się on wkrótce.

4. Zapraszam na mojego drugiego bloga, którego prowadzę z koleżanką.

5. Co do komentarzy na waszych blogach, teraz mam bardzo dużo na głowie, ale w sobotę nadrobię zaległości. 

6. Bardzo proszę o komentarze. Jak myślicie, czy Jen umówi się z Austinem?

Rozdział 5

Większość z was zgadła kogo zobaczyły, ale w sumie to nie było trudne ;-)

Rozdział 5 

*Per. Jennifer*

Zamarłyśmy z wrażenia. Przed nami stał Carlos z Big Time Rush.

- Cześć. W czym mogę pomóc? – chłopak zaczął mówić swoim anielskim głosem.

Nie wiedziałyśmy co powiedzieć. Pierwsza otrząsnęła się Megan i zaczęła za nas mówić.

- Cześć. Wczoraj się wprowadziłyśmy obok i pomyślałyśmy, żeby poznać nowych sąsiadów.

- Zgadza się. – teraz ja się obudziłam.

- A tu mamy taki mały prezent na powitanie. - wręczyłam mu ciasto.

- Dzięki wielkie. To bardzo miłe z waszej strony. Może wejdziecie do środka?

- Nie chcemy przeszkadzać. Z resztą przyszłyśmy się tylko przywitać. – Victoria też już wróciła do życia. W końcu nie codziennie spotyka się swojego idola.

- Nie będziecie przeszkadzać. A skoro przyszłyście się przywitać to nie tylko ze mną, a ze wszystkimi domownikami.

- Nie mieszkasz sam? – Cat widać też już normalnie funkcjonowała.

- Nie. Z trójka kumpli i dwójką dziewczyn kumpli. Chodźcie to ich poznacie. Zapraszam.

Weszłyśmy do środka. Ich dom był chyba jeszcze ładniejszy niż nasz.

- Ludzie ruszcie się. Mamy gości. – powiedział latynos.

- Kogo? – spytał Logan, po czym gdy nas zobaczył wstał z kanapy i podszedł do nas.

- Witam was w naszych skromnych progach. Jestem Logan i bardzo miło mi was poznać.

Muszę przyznać, to było miłe z jego strony.

- Dobra stary, nie popisuj się. Chodźcie dziewczyny poznacie resztę. – powiedział Carlos.

Podeszłyśmy bliżej a wszyscy wstali ze swoich miejsc, aby się z nami przywitać.

- To jest Kendall Schmidt. – zaczął przedstawiać Carlos – To jego dziewczyna Stella Theron. – wskazał na drobną brunetkę. – Dalej James Maslow z dziewczyna Bridget Robinson. Ten, który was tak powitał przy wejściu czyli Logan Henderson. A ja jestem Carlos Pena. A wy?

- Jestem Jennifer Lewitt, a to moje koleżanki: Megan Lively, Victoria Norman i Cat Raymond.

- Miło nam was poznać. – powiedział James.

- Nam również. – uśmiechnęła się Vic po czym wszyscy uścisnęliśmy sobie ręce.

- Dziewczyny wpadły nas poznać, bo się wczoraj przeprowadziły i przyniosły ciasto. I jeśli się nie mylę to czekoladowe, prawda? – spojrzał na nas Carlos.

- Prawda. – odpowiedziała mu Cat

- Same robiłyście, czy kupiłyście? – zainteresował się blondyn.

- Same piekłyśmy. Świeżutkie, prosto z naszego piekarnika. – Megan dodała od siebie.

- W takim razie lecę po talerzyki i spróbujemy tych pyszności. – Latynos zniknął za drzwiami kuchni po czym zaraz wrócił. Pokroił ciasto i każdemu wręczył jego porcję.

- Długo tutaj mieszkacie? – zaczęłam rozmowę.

- Właściwie to od niedawna. Mieszkaliśmy osobna, ale z przyczyn zawodowych się tu przeprowadziliśmy. – rzekł Kendall.

- Zespół musi się trzymać razem, co? – teraz odezwała się Megan.

- Skąd wiecie, że mamy zespół? – zdziwił się James.

- Oj proszę was. Jesteście bardzo popularni, a do tego my jesteśmy waszymi fankami. Ale spokojnie, nie będziemy się na was rzucać krzycząc, że chcemy wyjść za was za mąż.

Po tym jak to powiedziałam wszyscy wybuchliśmy głośnym śmiechem. Nawet Stella i Bridget.

- Wiecie, ja nie miałbym nic przeciwko. A jakbyście nie wiedziały to ja jestem wolny i do wzięcia. – puścił do nas oczko Henderson.

- Znamy się kilkanaście minut, a ty już podrywasz nasze nowe sąsiadki. – bardziej stwierdził, niż zapytał Latynos.

- A co, nie wolno? Wolno. A do tego jakie ładne sąsiadki. – szatyn znowu zaczął się do nas uśmiechać.

- No wiesz co Logan… - Los dalej żartował z przyjaciela.

- Jakby co Carlos też szuka dziewczyny.

- Stary potrafię sam mówić i uwierz mi, że obejdzie się bez twojej pomocy.

Carlos cały czas był spokojny i nie wyglądało jakby złościł się na kumpla.

- Ok. Jak wolisz. Nie wtrącam się już.

- Czyli mieszkacie tu od niedawna? – Meg postanowiła zmienić temat.

- Tak. Jak wcześniej wspomniał Kendall mieszkaliśmy osobno, ale nasz menadżer stwierdził, że lepiej będzie, jak będziemy się trzymać razem. Dzięki temu będzie mu także łatwiej się z nami skontaktować. No i ma nadzieję, że skoro na plan, do studia itp. będziemy chodzić razem to nie będziemy się spóźniać, prawda Logan? – James spojrzał na kumpla.

- Przepraszam cię bardzo. Czy ty mi coś sugerujesz?

- Sugeruję, że dość często się spóźniasz.

- Nie prawda.

- Prawda. – odpowiedziała mu chórem reszta domowników.

- Ostatnio przez ciebie spóźniliśmy się na wywiad piętnaście minut. – James nie ustępował.

- Oj tam, Każdemu się zdarza.

- Ale tobie wyjątkowo często.

- Dobra chłopaki, koniec tej dyskusji. Wątpię, żeby dziewczyny chciały słuchać waszych kłótni. – przywołał ich do porządku Kendall.

Posiedziałyśmy jeszcze trochę u nich. Rozmawiałyśmy z nimi i z ich dziewczynami. Muszę przyznać, że Stella i Bridget są naprawdę miłe. Chłopaki oczywiście też. Na koniec wymieniliśmy się numerami telefonów i wróciłyśmy do domu.

- Dziewczyny, uszczypnijcie mnie, bo chyba śnię. Właśnie poznałyśmy BTR. – zaczęła się cieszyć Vic. – Chociaż nie, jak to sen nie chcę się budzić.

To w cale nie był sen i to było najfajniejsze. Tego dnia nie zapomnę nigdy. 

*************** 

Bardzo proszę was o komentarze. Dzięki temu mam motywację do pisania :-)
Jeśli ktoś chce na bieżąco wiedzieć o nowych rozdziałach niech napisze w zakładce informowani :-)