Rozdział 2

Dziękuję wam bardzo za wszystkie komentarze i wasze miłe słowa. <3 Nawet nie myślałam, że będzie ich aż tyle. Cieszę się, że ktoś chce w ogóle chce czytać tego bloga. Jeszcze raz wam dziękuję. :-)

Rozdział 2

Obudził mnie komunikat z prośbą o zapięcie pasów. Przespałam cały lot. Może to i dobrze bo trochę boję się latać, a tak nie czułam żadnego strachu. Po wylądowaniu zadzwoniłam do Victorii. Powiedziała, że zaraz będzie. Czekałam na nią chwilę przyglądając się ludziom dookoła. Zabiegani, pogrążeni we własnych myślach. Często nie zważamy na to, co się dzieje wokół nas, a nasze życie toczy się własną drogą, nad którą czasem tracimy kontrolę. Ale czasami nic na to nie możemy poradzić.  Z moich rozmyślań wyrwał mnie głos Victorii. Rozmawiałyśmy wcześniej na skypie więc mnie rozpoznała. Podbiegłą do mnie i uściskała jak przyjaciółkę, której nie widziała wieki.

- Hej. Nareszcie jesteś. Nie mogłam się doczekać aż cię poznam na żywo. Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnimy i będzie nam się dobrze mieszkało.

- Też mam taką nadzieję.

- Spodoba ci się tu. W tym mieście dzieją się niesamowite rzeczy, a marzenie się spełniają. – mówiła w drodze do samochodu.

- Byłoby fajnie, gdyby moje marzenia się spełniły. Ale trochę ich jest.

- Nie ma rzeczy niemożliwych. Do odważnych świat należy.

Zaśmiałam się cicho.

- Coś się stało, powiedziałam coś nie tak? – Victoria trochę się wystraszyła,  że mnie czymś uraziła.

- Nie, wszystko w porządku. Po prostu to ostatnie zdanie, które powiedziałaś to moje motto życiowe. I właśnie zdałam sobie sprawę, że powinnam częściej stosować je w praktyce.

Wsiadłyśmy do samochodu i jechałyśmy ulicami słonecznego Los Angeles. Połowa maja, a tu pogoda jak w raju.

- Pamiętasz, jak mówiłam ci, że szukam jeszcze dwóch współlokatorek?

- Tak, jasne. I co znalazłaś kogoś?

- Właściwie tak. Jedna ma na imię Megan i też przyleciała dzisiaj. A ostatnia Catherine przyjedzie dziś wieczorem.

- To fajnie, będzie nas komplet.

- Jedno ci mogę zagwarantować: na pewno nie będziemy się nudzić.

- W to nie wątpię. – Obydwie się zaczęłyśmy śmiać. – Wiesz mam pomysł: co ty na to, aby dziś urządzić sobie taki babski wieczór. Mogłybyśmy się lepiej poznać. – zaproponowałam.

- Świetny pomysł.

Dojechałyśmy do  naszego domu. Był przepiękny na zewnątrz. Weszłyśmy do środka, a tam czekała na nas pewna dziewczyna.

„To jest na pewno Megan” – pomyślałam i się nie pomyliłam.

- Cześć. Ty musisz być Jennifer. Ja jestem Megan, ale możesz mi też mówić Meg. Miło mi cię poznać.

- Cześć. Zgadza się, jestem Jennifer, ale możesz mnie nazywać Jen. Cieszę się, że będziemy razem mieszkały.

- Ja również. Coś czuję, że spędzimy w tym domu niesamowite chwile.

- Megan, Jen wpadła na pomysł, żeby po przyjeździe Catherine zrobić sobie babski wieczór, dzięki któremu mogłybyśmy się lepiej poznać.

- Jestem za. Uwielbiam takie imprezy.

- No to ustalone. Cat będzie za około 3 godziny, więc może ty Jen idź sobie wybrać pokój, a potem pokażę ci resztę domu, ok? -  Co ty na to? – zapytała Victoria.

- Jasne, z chęcią.

Wybrałam pokój z tarasem. Był cudowny. Nagle ktoś zapukał do drzwi.

- Proszę.

- Hej, hej. Nie przeszkadzam?

- Nie, coś ty.

- Gotowa na zwiedzanie?

- Ja jestem zawsze gotowa, idziemy.

Najpierw pokazała mi wszystkie pokoje.

- A co to za pomieszczenie? – zapytałam gdy doszłyśmy do końca korytarza na piętrze.

- To taki nasz muzyczny kąt. Są tam wszelkie instrumenty, na których można grać, a że pokój jest dźwiękoszczelny, to jak zechce ci się w środku nocy pograć na gitarze elektrycznej, nie krępuj się. – puściła mi oczko.

Potem nadszedł czas na parter. Najpierw kuchnia, jadalnia i przeogromny salon.

- Wow. Sporo tu miejsca. – zaniemówiłam z wrażenia.

- Można śmiało robić imprezy. – dodała Megan.

- O tak. – powiedziałam, a dziewczyny się ze mnie zaczęły śmiać.

- Dobra, koniec tych pogaduszek, idziemy dalej.

Przed moimi oczami ukazał się przepiękny ogród. Mnóstwo było tam kwiatów i drzew. Wszystko było idealne. A ponadto obok znajdował się pokaźnych rozmiarów basen.

- Tutaj jest przepięknie. – odezwałam się.

- Tak. Ten ogród to zdecydowanie duży plus tego domu. – powiedziała Vic.

Usłyszałyśmy dzwonek do drzwi.

- Otworzę. –krzyknęła Megan, a my wróciłyśmy do środka.

- Cześć.  Ja jestem Catherine. Miałam być później, ale tak wyszło, że jestem teraz.

- Jasne. Nie tłumacz się i wchodź, zapraszam.

Megan była bardzo miłą osobą. Pomimo, że znałam ją bardzo krótko to wiedziałam, że ma wielkie serce.

Podeszłyśmy z Vic do dziewczyn stojących przy wejściu.

- Hej. Jestem Catherine, ale proszę mówcie mi Cat. Nie lubię ludzie nazywają pełnym imieniem. To takie oficjalne.

- Cześć. Jestem                Victoria, ale my się już znamy.

- Ja jestem Jennifer, albo jak wolisz to po prostu Jen.

- A ja jestem Megan, ale możesz mi mówić Meg.

- To teraz zajmę się oprowadzeniem Cat, a potem impreza.

- Jaka impreza? – zapytała jedyna niewtajemniczona. Opowiedziałyśmy jej wszystko i od razu się zgodziła.

- To może ja i Jennifer się rozpakujemy i potem zrobimy sobie to party, co? – zaproponowała Cat.

- Jasne. A jak macie jakieś pytania czy coś, to śmiało, nie gryzę. – zaśmiała się Victoria.

Ta dziewczyna non stop się śmieje, Jest bardzo wesołą osobą i każdego potrafi rozbawić.

- Dobra, to my lecimy i widzimy się potem.

Weszłam do mojego pokoju. Wciąż nie mogłam uwierzyć, że jestem tu, w Los Angeles. Na razie wszystko jest wspaniale i mam nadzieję, że tak zostanie. 

***************

Wiem, że rozdział nie jest najlepszy, ale postaram się aby kolejne nie były aż tak nudne.
Bardzo proszę o komentarze, bo to motywuje do pisania. ;-)

A i jeszcze jedno: pojawiła się ankieta, w której zachęcam do głosowania. 

Do nn. :-)

Rozdział 1

Z góry was przepraszam bo jak już wcześniej wspominałam te pierwsze rozdziały mogą być trochę nudne. 



Rozdział 1

Siedziałam przed komputerem poszukując mieszkania w LA. Ale to nie było takie proste.

- I jak ci idzie córciu? Znalazłaś już coś dla siebie? – zapytała mnie mama.

- Wiesz mamuś, wcale nie jest łatwo znaleźć jakieś porządne i w miarę tanie mieszkanie w LA. Ale ja się nie poddam. – powiedziałam dumnie patrząc w stronę mojej rodzicielki.

- Wiem córciu, wiem. Jak sobie coś postanowisz, to ciężko ci to wybić z głowy. Jesteś strasznie uparta. Masz to po ojcu. – uśmiechnęła się do mnie.

- Wszystko zostaje w rodzinie. – zaśmiałyśmy się obydwie. Kochałam moją mamę. Bardzo byłyśmy zżyte ze sobą. Zawsze mogę na nią liczyć.

- Dobra ja ci nie przeszkadzam i idę zrobić pranie. Jak coś znajdziesz daj znać, tak?

- Tak.

Niektóre oferty mieszkaniowe były bardzo ciekawe, ale wszędzie krył się jakiś haczyk. A to za małe, a to za drogie. A jak było w sam raz rozmiarem i ceną to było też do generalnego remontu. Powoli traciłam nadzieje, aż w końcu natrafiłam na ogłoszenie pewnej dziewczyny. Niejakiej Victorii. Pisała w nim, że właśnie jej rodzice kupili dla niej bardzo duży dom, w którym od teraz miała mieszkać, ale dla niej jest za duży i zbyt kosztowny w utrzymaniu przez jedną osobę więc szuka współlokatorek. Do ogłoszenia były dodane zdjęcia poszczególnych pomieszczeń. Dom ten posiadała 7 sypialni, z czego każda miała swoją łazienkę, w pełni wyposażona kuchnia, obok której była jadalnia. Do tego ogromny salon z plazmą na ścianie. Na zewnątrz ogród z mnóstwem drzew, krzewów i kwiatów oraz basenem. Jeśli miałabym określić to wszystko jednym słowem, to powiedziałabym : CUDO. Ale takie cudo pewnie trochę kosztuje. Ba, trochę, dużo a nie trochę. Gdy zobaczyłam cenę nie wierzyłam. Sprawdziłam jeszcze raz całą ofertę i poprosiłam do siebie rodziców. Powiedziałam o tej dziewczynie, która chce znaleźć współlokatorki. Dokładniej mówiąc 3 współlokatorki. Zobaczyli to, czym ja przez ostatnie minuty się zachwycałam. Pod spodem ogłoszenia był telefon do tej dziewczyny więc wzięłam komórkę i wybrałam numer. Podczas rozmowy dopytałam ją o wszystkie szczegóły i ustaliłyśmy, że wstępnie się zgadzam. Powiedziałam, że jeśli jej to nie przeszkadza to chciałabym przyjechać w przyszły weekend. Rodzice się ucieszyli moim szczęściem i powiedzieli, że na razie będą płacić za to mieszkanie, ale potem muszę sama znaleźć pracę i się utrzymać. Postaram się to zrobić jak najszybciej. Wiem, że jestem ich córką, ale nie chcę ich obciążać zbytnio takimi kosztami. Pomimo, że jestem pełnoletnia to dla nich zawsze będę małą ich małą dziewczynką. Zamówiłam sobie bilet na przyszły tydzień do LA. Zastanawiałam się, co powinnam ze sobą zabrać. Mam tyle ważnych dla mnie rzeczy. Pomyśle nad tym później. Teraz mam ochotę tańczyć ze szczęścia. Włączyłam więc piosenkę „Windows down” i zaczęłam szaleć przy muzyce.

*Tydzień później*

Dzisiaj miałam swój lot do LA. Od samego rana krzątałam się po domu  pakując ostatnie drobiazgi. Bałam się, że o czyś zapomnę

- Córciu po co ci tyle tego wszystkiego? – zapytał tata.

- To są niezbędne rzeczy, bez których nie mogę się obejść i… - przerwałam bo nagle zaczął dzwonić mój telefon. To byłą Victoria. Od paru dni się ze sobą codziennie kontaktowałyśmy. Polubiłam tą dziewczynę i wydaje mi się, że ona mnie też polubiła.

- Hej Vic, co tam?

- A nic, chciałam spytać co tam u ciebie?

- Wszystko ok. Kończę pakowanie i niedługo wylatuje.

- Pewnie trochę masz tych bagaży, co?

- Trochę. Ale spoko, może nie zagracę za bardzo nam domu. – obie się zaśmiałyśmy.

- Pokoje są naprawdę bardzo duże, więc liczę, że się pomieścisz. – dodała z uśmiechem.

-Miałam cię jeszcze zapytać, czy nie odebrać cię z lotniska.

- Jeśli byś mogła i nie byłby to problem to z chęcią.

- Żaden problem. Jak wylądujesz daj znać i po ciebie przyjadę.

- Ok. Jeszcze raz dzięki.

- Nie ma za co. Dobra, kończę i nie przeszkadzam ci. Widzimy się za kilka godzin. Pa.

- Pa.

- Kto dzwonił? – do pokoju weszła mama.

- Victoria. Powiedziała, że odbierze mnie z lotniska.

- To miło z jej strony. Długo ci jeszcze zejdzie z tym pakowaniem?

- Nie wiem. Chociaż właściwie to już prawie koniec. A co?

- To zrób sobie przerwę i chodź na obiad bo wszystko wystygnie.

-Ty tylko mówisz o jedzeniu mamo. – dodałam z uśmiechem.

- Śmiej się dalej ze starej matki. Będziesz miała własne dzieci to zobaczysz jak to jest. A teraz się nie kłóć i chodź jeść. – powiedziała z wyczuwalnym żartem w głosie.

- No już idę, idę.

Po skończonym  posiłku dokończyłam pakowanie. Była późna godzina i trzeba było się już zbierać. Rodzice odwieźli mnie na lotnisko. Strasznie ciężko mi było się z nimi żegnać. Mama się popłakała przez co i ja uroniłam pare łez.

- Mamo, nie płacz, bo i ja przez to płaczę.

- Obiecaj mi, że będziesz tam na siebie uważała.

- Obiecuję.

- I zadzwoń czasem do swoich kochanych staruszków. Nie zapominaj o nich. – dodał tata.

- O was nie da się zapomnieć. Tak bardzo was kocham i będę tęsknić.

- My też córciu. – powiedzieli równocześnie.
Ostatni raz się przytuliliśmy i już po kilku minutach byłam w samolocie. Z jednej strony cieszyłam się z przeprowadzki do LA. Było to dla mnie świetną okazją, aby zacząć wszystko od nowa. A z drugiej strony: ciężko porzucić miejsce gdzie spędziłam 20 lat. Aby nie dołować się tymi myślami włożyłam słuchawki do uszu i zaczęłam słuchać muzyki. Już po paru chwilach zasnęłam.

Prolog

Prolog

Mam na imię Jennifer i mam obecnie 20 lat. Mieszkam w Dallas w stanie Teksas wraz z moimi rodzicami. Bardzo zżyłam się z tym miastem oraz z ludźmi tu mieszkającymi. Ale nadszedł w moim życiu czas na zmiany. „Everyday is always the same. Gotta get away out of this game. I’m so sick of this same town, this same place and these same faces…” Zanuciłam fragment piosenki „Cruise Control” zespołu Big Time Rush. Tak, mam 20 lat I lubię BTR. Co w tym dziwnego? Nie jestem jakąś stukniętą fanką z obsesją na ich punkcie, ale uwielbiam ich muzykę oraz serial i dzięki internetowi też trochę o nich już wiem. Ale niestety prawdziwej stron y człowieka nie da się poznać po kilku wpisach w internecie. Mam nadzieję, że kiedyś ich zobaczę na żywo. Ale wracając do słów piosenki: doszłam do wniosku, że moje życie staje się monotonne. Chciałabym przeżyć jakąś niezwykła przygodę, poznać nowe rzeczy, nowych ludzi, nowe miejsca. Przy okazji mogłabym odciąć się od przykrych wspomnień, do których nie chcę wracać. Tak więc postanowiłam, że wyprowadzę się z Dallas do LA. Moi rodzice na początku się wahali czy poradzę sobie sama w tak duży mieście, ale w końcu się zgodzili, bo wiedzieli, że mogą mi w 100% zaufać. Teraz nie pozostaje mi nic innego jak już tylko zacząć szukać mieszkania w LA. A potem tylko zamówić bilet na samolot, spakować walizki i w drogę. Jak to mówią w filmach: lecę ku przygodzie :-)

Wstęp

Witam was serdecznie. Od dawna czytam blogi innych Rusherek i w końcu postanowiłam założyć swojego własnego pierwszego bloga. Pierwsze rozdziały mogą być trochę nudne, ponieważ akcja będzie się rozkręcać dopiero później, ale pomimo to mam nadzieję, że blog wam się spodoba. Liczę również na wasze komentarze bo to motywuje do pisania. Bohaterowie są już dodani i o każdej zmianie będę was na bieżąco informowała. Jeśli chcecie się ze mną skontaktować, o coś zapytać czy być informowani o nowych rozdziałach to proszę klikać na górze. To na razie tyle ode mnie. Trzymajcie się i życzcie mi powodzenia ;-)